Header foto
Over Metavidu

Waar komt de naam ‘Metavidu’ vandaan? 

Meta is een Latijnse meisjesnaam en betekent ‘ambitieus’. Ook is het een Deense meisjesnaam en het betekent dan ‘parel’. Meta als voorvoegsel betekent ‘betreffende het onderwerp’… Meta heeft ook de betekenis van ‘op een hoger niveau’ en ‘veranderd’.  

Individu is een ondeelbare eenheid, een persoon. 

Avide betekent ‘gretig, verlangend, reikhalzend’ 

Metavidu staat dan ook voor: betrekking hebbend op het individu, boven jezelf uitstijgen, breder kijken… niet alleen het individu maar ook de samenhang met de omgeving, breder kijken dan de verschillende delen in een persoon (zoals hoogbegaafdheid, een diagnose of eigenschap) maar juist naar het geheel wat die persoon maakt. Verder zijn wij bij Metavidu ambitieus, reikhalzend en verlangend naar mooie ontwikkelingen, ervaringen en verbindingen.  

 

Visie en missie 

Wij zien hoogbegaafdheid niet als een probleem, maar als een vat vol mogelijkheden en kansen. Toch gebeurt het helaas maar al te vaak dat er problemen ontstaan rondom hoogbegaafdheid. Wij streven naar laagdrempelige hulp en vroegsignalering om problemen te voorkomen, voor alle betrokkenen. Zo nodig bieden wij ook intensieve begeleiding en behandeling aan. Wij werken vanuit openheid, betrokkenheid en professionaliteit. Wij lopen graag een eindje met je mee in je zoektocht naar hoe jij in het leven wil staan. Vanuit wie jij bent, vanuit jouw eigenheid, vanuit jouw kracht. En dat doen we graag met elkaar, in een multidisciplinair team. Want de groep hoogbegaafden is er eentje met enorm veel diversiteit. Wat mij helpt, helpt jou misschien niet. Wat voor jou goed is, hoeft dat niet te zijn voor mij. Diverse hoogbegaafden verdienen diverse professionals. Zo zorgen we dat je verder kunt in het tempo dat bij jou past. Samenwerkend vanuit een multidisciplinair team maar ook samen met ouder(s) en/of verzorgers, kind, school of volwassene zelf. Er is altijd inspraak en afstemming. 

Onze missie is dan ook om alles te bieden op het gebied van hoogbegaafdheid. We streven ernaar om met een breed en diep aanbod een regionaal en landelijk expertisecentrum te zijn waar hoogbegaafden en betrokkenen terecht kunnen. 

Pedagogische visie 

Onze pedagogische visie is verbonden met onze algemene visie en komt eruit voort. We willen ons bij Metavidu liever niet binden aan een enkele visie maar steeds blijven kijken naar het individuele kind en groep en daar vervolgens naar handelen. We herkennen onze visie wel grotendeels in de visie van Korczak. 

Janusz Korczak (1878-1942) heeft zich altijd ingeleefd in de belevingswereld van het kind, maar tegelijkertijd ook altijd erkend dat ditzelfde kind een groot mysterie blijft. Regels zijn er om rechten van het kind veilig te stellen en grenzen af te bakenen. Als kinderen oud genoeg zijn kunnen ze meedenken en meebeslissen (kinderparticipatie) over regels. Pedagogisch handelen geïnspireerd door het werk van Korczak bestaat uit zes kernbegrippen. 

  • Dialoog: met in plaats van over het kind spreken 
  • Observatie: goed kijken en luisteren en dit schriftelijk bijhouden 
  • Respect: iedereen heeft het recht er te zijn en te zijn zoals hij is en wie hij is 
  • Ruimte: kinderen hebben letterlijk en figuurlijk ruimte nodig 
  • Participatie: binnen een afgesproken kader hebben kinderen de mogelijkheid om mee te doen 
  • Zelfreflectie: waarom handel je zoals je doet, kan dit ook anders, wat zou (nog) beter kunnen? 

Het kind is in elke fase een volwaardig menselijk wezen en niet slechts een onaf mens, die nog van alles niet kan. We hebben in het algemeen te weinig respect voor de ervaringen waarover het kind reeds beschikt. Korczaks observaties tonen ons welke inspanningen er van een kind gevraagd worden bij het opgroeien. Elke stap moet veroverd worden. We zijn de gevoeligheid voor dit moeizame proces verloren. Kortom, we zijn ongeduldig geworden en gunnen het kind niet “het recht op de dag van vandaag”. We hebben het steeds, juist in scholen, over wat het kind moet worden. Het langzame ingroeien in de morele en sociale patronen vergt veel tijd en de op de toekomstgerichte opvoeder is altijd ongeduldig. Korczak zegt hierover: “…en als die altijd zo ongeduldig benadrukte toekomst dan aangebroken is, moet er opnieuw gewacht worden want de diepzittende mening dat het kind nog niets is, maar iets moet worden, dat het nog niets weet, maar alleen ooit iets zal weten en nog niets kan, maar hoogstens later iets zal kunnen, dwingt ons immers tot steeds verder wachten. Hij pleit voor de “absoluutheid” van de kindertijd. Kind-zijn heeft hier en nu een eigen, zelfstandige betekenis.